De gewone dorpsvoetballer

Op 29 februari gaan mijn broers, mijn vader en een vriend van ons een wedstrijdje bezoeken van Borussia Dortmund. SC Freiburg is dan de tegenstander en we hebben tickets besteld op de Gelbe Wand. Het zal een leuk weekendje worden. Waar ik voetballend gezien misschien nog wel het meeste naar uitkijk, is om samen met 80.000 gele supporters toptalent Erling Haaland aan het werk te zien. Erling Haaland (19) is deze winter van Red Bull Salzburg overgekomen en heeft zich tijdens zijn invalbeurt vorige week, meteen laten zien.

Zijn vader en Roy Keane
Erling Haland is de zoon van Alf Inge Haaland. Voor de jongere voetbalkijkers onder ons. Alf Inge Haaland was in de jaren ’90 een Noorse kuitenbijter die de nodige middenveld-duelletjes met Roy Keane (Keanoo) heeft uitgevochten. Zoek maar eens op Google, dan krijgt de term winnaarsmentaliteit wellicht wat concrete lading. Zowel positief als negatief. “Voetbal is oorlog”, zei Michels ooit eens. En dat gold zeker voor de onderlinge verhouding tussen deze twee kemphanen. Aan krijgersbloed had Alf Inge Haaland geen gebrek. En Keane ook niet. Roy Keane is voor mensen die opgegroeid zijn in de jaren ‘90 misschien wel het boegbeeld van iemand met een goede wedstrijdmentaliteit. In goede zin en in slechte zin. Roy was in ieder geval niet zo vredelievend jegens Alf Inge. En omgekeerd ook niet. Hoe dan ook. Nadat Haaland Keane in ’97 een wedstrijd had uitgeschopt, bleek Keane jaren later nog wrok te koesteren jegens Haaland. En wrok is, getuige de beelden, nog licht uitgedrukt. In de Manchester derby (City versus United) van het seizoen 2000/2001 torpedeerde Keane Haalands knie, en hij maakte hem ook verbaal met de grond gelijk. Het betekende het begin van het einde van de voetbalcarrière van Alf Inge Haaland. Na twee jaren van mislukt herstel, maakte Haland in 2003 zijn laatste minuten in een officiële wedstrijd. Op dat moment was Erling 3 jaar oud.

Voetballende dorpsjongen
Toen ik deze week eens wat beelden van Erling bekeek en artikelen over hem las, zag ik veel moois voorbijkomen. Hij werd geboren in Leeds (ENG) en begon zijn voetballoopbaan in Noorwegen. Hij wilde op jonge leeftijd graag naar Ajax, maar die zagen het niet in hem zitten. In januari 2019 nam Red Bull Salzburg hem over van Molde FK en sindsdien scoort hij aan de lopende band. Het plaatje hieronder is wellicht alleszeggend. Erling heeft als aanvaller de innerlijke ontspanning van de Boeddha, en de uiterlijke energie van een spontaan kind van 3 jaar. Zijn basistechniek is simpel. Zijn lijf gebruikt hij functioneel. Zijn voorkomen is Scandinavisch. Bescheiden, aards, nuchter. Zijn blonde lokken, blauwe ogen en plezierige lach maken van hem een gewone aanraakbare dorpsvoetballer.

Natuurwetten
Zijn grootste kracht? Hij is moeiteloos afgestemd op het ritme van de (voetbal)natuur en kent zijn plek als aanvaller in het team. Hij maakt doelpunten. Hij is de afmaker. Hij volgt simpelweg de natuurwetten van het voetbal. In tegenstelling tot sommige creatieve dribbelkoningen raakt hij de bal zo weinig mogelijk. Hij laat de bal rollen. Loopt liever van de bal weg, dan er naar toe. Hij houdt zijn kaatsjes en passjes simpel als de ruimtes klein zijn, en zet grote stappen als de ruimtes groter worden. Haaland heeft geen uitzonderlijke individuele actie. Het is een teamspeler. Heeft goede spelers om zich heen nodig. Hij is fysiek sterk, lang, snel en heeft een vrij complete balbeheersing. Afronden doet hij in 80% van de gevallen door de kortste afstand naar de doellijn te kiezen. Vanaf de zestien. Vanaf de 11 meter lijn. Vanaf links. Vanaf rechts. Met het hoofd. Hij kiest de afrondoptie met de kortste afstand, en daarmee de snelste weg, naar het doel.

Bewegen in de ruimte
Vloeiende sierlijke passeerbewegingen a la Messi zal je van Haaland niet snel zien. Hij kiest zijn acties en positie op het veld liever door op het juiste moment in de diepte te bewegen. Als Noor is hij wellicht gewend met het idee om in grote ruimtes te spelen. En wellicht bewandelt hij van nature de snelste weg naar het (noorder)licht. Het is tenslotte al zo lang donker daar in Noorwegen. Hij doet dit overigens bij voorkeur niet in het gezichtsveld van de tegenstander, hij beweegt liever contra weg uit de rug van de tegenstander. Hup, uit de schaduw van de tegenstander en sprintend richting, of met, de bal vol in de schijnwerpers van het stadionlicht. Vervolgens gebruikt hij zijn voeten(werk) en schouders om zich al vallend, klauterend en soms vloeiend, langs verdedigers te manoeuvreren. Oog-in-oog met de keeper bewaart hij bijna altijd de ontspanning, het overzicht en de rust, en rond hij veelal koelbloedig af.

Kinderlijk eenvoudig
Het spel van Haaland oogt kinderlijk eenvoudig. Voor mij is de conclusie dat hij onder vele omstandigheden (dus ook als weerstand omhoog gaat) als aanvaller gewoon doet wat je van een aanvaller verwacht. Levendig, hongerig en balvast in het belang van het team; kalm, gefocust en dodelijk efficiënt en effectief als het scoren op zijn schouders rust.

Erling Haaland heeft het ruimtegevoel van een astronaut, herkent de diepte als een zeeduiker en gebruikt de snelheid van het licht als een waar pooljager. Deze gewone dorpsvoetballer laat zijn kwaliteiten niet eerder zien, voordat de bal in het netje is geschoten.

We are ONE,

Mark