Start with-IN your comfort zone

‘Life begins at the end of your comfort zone’. ‘Outside our comfort zone is where the magic happens’. ‘Everything you’ve ever wanted, is one step out of your comfort zone’.

Zo maar een paar oneliners die we op scholen, in de sport en op het werk wel eens voorbij horen komen. Om onszelf verder te ontwikkelen moeten we buiten onze comfort-zone stappen en out-of-comfort dingen doen. Wat we ook willen leren, een nieuwe taal op school, een nieuwe schijnbeweging op het voetbalveld, of een nieuwe leiderschapsstijl op het werk; zodra we ons een beetje bezig gaan houden met ontwikkeling komt het mantra van out-of-comfort dingen doen wel op ons pad. Toch voel ik dat we het met z’n allen wel eens mis kunnen hebben. Naar mijn idee is op scholen, in de sport en op het werk een paradigmaverschuiving nodig in het kijken naar out-of-comfort zones.

Als ik studenten vraag naar iets wat voor hen in de schoolsetting out-of-comfort is, krijg ik veelal antwoorden in de trant van: ‘presenteren voor een groep’, ‘iets als eerste zeggen in de klas’, ‘mezelf voorstellen in een nieuwe groep’, ‘het gesprek aangaan met een onbekende klasgenoot’, ‘iets vragen aan de docent’, ‘zeggen dat ik iets niet snap’.

Als ik sporters vraag naar iets wat hen in de sportsetting out-of-comfort is, krijg ik veelal antwoorden in de trant van: ‘mezelf uiten richting de trainer’, ‘overstappen naar een andere club’, ‘feedback geven aan een teamgenoot’, ‘als eerste in de rij staan bij een nieuwe oefening‘, ‘een kampioenswedstrijd spelen’.

Als ik collega’s vraag naar iets wat hen in de werksetting out-of-comfort is, krijg ik veelal reacties in de trant van: ‘mijn werkelijke gevoelens uiten’, ‘zeggen wat ik echt denk’, ‘vragen om hulp’, ‘iets presenteren voor een groep’.

Wat me opvalt aan deze antwoorden is dat studenten, sporters en werkenden out-of-comfort, vooral associëren met iets doen. Iets doen wat spannend is, iets doen wat we nog niet (zo vaak) eerder hebben gedaan, iets nieuws doen. De perceptie van out-of-comfort is dat het iets is in de buitenwereld, iets buiten onszelf.

Ook de visuele uitleg van out-of-comfort versterkt dit. De comfort zone is het centrum, in het midden, de out-of-comfort zone is de buitenring en als het even meezit is er ook nog een ring tussen, de lerende- of ontwikkelzone. Er zijn ook andere varianten, waarbij er een magic zone is getekend, die helemaal buiten de comfort zone ligt. Al met al impliceert dit dat out-of-comfort iets buiten onszelf is en dat out-of-comfort te maken heeft met het doen, de handeling, de actie ondernemen in de buitenwereld.

PARADIGMAVERSCHUIVING
Waar ik met dit artikel naar toe wil is een 180 graden paradigmaverschuiving op scholen, in de sport en op het werk in het benaderen van de out-of-comfort zone. Het probleem van het bestaande paradigma van out-of-comfort is dat we de oplossing kennelijk buiten onszelf neigen te zoeken. We vinden de waarheid over onszelf echter niet door buiten onszelf te zoeken, maar door er gewaar van te worden in onszelf. Als we inspirerende mensen vragen over hun levenspad hebben ze het maar al te vaak over innerlijke vaardigheden die hen over een ‘dood’ punt hielpen.

Spanning, weerstand, oncomfortabele gevoelens is niet iets van buiten, maar een plek van moeite in ons die we dienen te overwinnen. Dit gegeven is ook helemaal niet iets nieuws, al jaren horen we dat het Rijk der Hemelen niet buiten ons is, maar in ons. We moeten eerst ons innerlijke Koninkrijk vinden, alvorens we dat in de buitenwereld kunnen doen.


SCHOOL, SPORT, WERK

Terug naar de schoolpraktijk. Studenten die het spannend vinden om te presenteren helpen we niet door technieken aan te bieden om beter te presenteren. Als docenten helpen we ze vooreerst door te laten inzien en ervaren dat alle blokkades, weerstand en spanning voor het presenteren in zichzelf zitten. Praten kunnen ze immers wel, ze hebben het jaren geleden al geleerd en doen het dagelijks. Het is de weerstand in zichzelf dat het probleem is en voorkomt dat ze ontspannen zichzelf kunnen zijn tijdens het presenteren.

Een voorbeeld uit de sport. Een sporter die feedback wil geven aan een teamgenoot kan echt wel uitspreken wat hij wil zeggen tegen zijn teamgenoot, alleen weerhoudt iets in hemzelf om dat te doen. Wat je vervolgens maar al te vaak ziet gebeuren is dat in alle gretigheid leuke feedbacktechnieken worden voorgeschoteld, maar dat de weerstand en spanning IN de persoon om zichzelf uit te spreken niet wordt aangepakt. Het is als een huis bouwen zonder fundering, het is in dat soort gevallen een kwestie van uiterlijke vaardigheden ontwikkelen zonder innerlijk fundament.

VOLGENDE GENERATIES
Zolang we onze volgende generaties studenten, sporters en medewerkers meegeven dat out-of-comfort iets is van de buitenwereld, blijven we het echte innerlijke probleem ontkennen. Out-of-comfort gaan IN onszelf is misschien wel de allermoeilijkste vorm van out-of-comfort gaan en kost veel moeite. Het is hard werken in de binnenwereld.

Het vergt veel geduld, moed en doorzettingsvermogen om de weerstand en spanning IN onszelf ter discussie te stellen, oncomfortabele gevoelens en gedachten in onszelf toe te laten, te omarmen, recht in de ogen te kijken en vaarwel te kussen. Echter, alleen als we dat lastige proces aandurven zullen we onszelf op termijn innerlijk comfortabel genoeg voelen, om voor de buitenwereld out-of-comfort te gaan. En gek genoeg, voelt dat out-of-comfort gaan voor onszelf dan helemaal niet meer zo out-of-comfort, gewoon omdat we dan ontspannen in wie we zijn.

We are ONE,

Mark